Kao najavu ovog filma vam prenosim deo kritike na koju sam naišao na blogu Movie Whisperer (Filmski šaptač) gde možete pronaći kvalitetne autorske kritike filmova kao i preporuke za iste.
Foxcatcher: Rvanje sa ludilom je film reditelja Bennetta Millera koji je prikazan na poslednjem Kanskom festivalu a film ima tri nominacije za ovogodišnji Zlatni Globus. Glavne uloge tumače Channing Tatum, Steve Carell, Mark Ruffalo, Anthony Michael Hall i Sienna Miller.
Nakon premijere u Kanu prošle godine, novi film Beneta Milera (Capote, Moneyball) „Foxcatcher“ o neobičnoj i opsesivnoj vezi između bogatog šizofreničara Džona du Ponta i rvačkih šampiona braće Šulc doimao se kao najozbiljniji kandidat za Oskara u svim važnijim kategorijama. Međutim, vremenom je „hajp“ oko filma splasnuo, u prvi plan su izleteli neki novi naslovi, a „Foxcatcher“ se i dalje šunja oko makar glumačkih nominacija. Što možda i nije sto posto pravedno, pošto je u pitanju najbolji film u kome su njegovi akteri i reditelj ikada učestvovali.
Benet Miler se nametnuo vremenom kao ozbiljan reditelj specijalizovan za istinite priče čiji rad sa glumcima obično donosi izvanredne uloge i nominacije za protagoniste. „Capote“ je bio zanimljiv i neobično mračan uvid u život popularnog pisca Trumana Kapotea sa izvanrednom mimikrijskom ulogom Filipa S. Hofmana, a „Moneyball“ je skoro učinio nemoguće, a to je da od filma o bejzbol statistici napravi gledljivo ostvarenje koje je daleko od tipičnog američkog iživljavanja u žanru sportskog filma. S tim u vezi, priča o „Foxcatcheru“ nije delovala daleko od Milerovog senzibiliteta, i čak je spojila ambicije njegova dva prethodna filma, u pitanju je miks s jedne strane sportske drame, a s druge istinite priče o jednom od najbizarnijih zločina u američkoj istoriji medijskog praćena „selebriti“ posrnuća.
Da podsetimo, „Foxcatcher“ je priča o olimpijskim šampionima braći Marku i Dejvu Šulcu koji, svako na svoj način, u godinama nakon osvajanja zlatne medalje na Olimpijadi, žive svoj život pokušavajući da se bave neprofitabilnim, a zahtevnim i teškim sportom. Manje talentovani, ambiciozniji i psihološki nestabliniji Mark ubrzo dobija neobičnu ponudu od ekscentričnog bogataša iz stare i respektabile porodice Džona du Ponta da postane član njegovog rvačkog tima „Foxcatcher“ i da pod njegovim mentorstvom i novčanim stimulansima predvodi Ameriku i njegov tim do novih olimpijskih odličja. Ubrzo se i brat Dejv pridružuje Fokskečeru i tu počinje neobična, opsesivno-manipilativna i psihološki bizarna veza u trouglu Džon-Mark-Dejv koja će rezultirati strašnim zločinom koji je uzdrmao Ameriku.
Filmovi po istinitim pričama u stanju su da prevaziđu svoje slabosti koje se odnose na puko prepričavanje nekog stvarnog događaja ako mogu da se nametnu kao svojevrsne životne alegorije. Neki kritičari zamerali su „Foxcatcheru“ da iako je neosporno kvalitetan, zapravo ne pruža filmskoj publici ništa osim tog prvog aspekta, ekranizacije jednog bizarnog događaja iz američke sportske istorije. Međutim, u ovom film je lako prepoznati ambicije ka sveokupnijoj metafori o ljudskim odnosima, manipulaciji, psihološkoj dominaciji, ceni ambicije i slave, pa čak i ako su neki autentični aspekti priče žrtvovani da bi se ostvarila kompleksnija dramaturgija ovog ostvarenja, to finalnom proizvodu ne škodi da bude jedna parabola o izneverenom američkom snu. Jer američki san je ovde pervertirano simbolizovan kroz lik duboko poremećenog, bizarnog, bolesno ambicioznog, a u suštini nesposobnog i netalentovanog Džona du Ponta koji novcem i uticajem pokušava da osigura svoje mesto u američkoj istoriji, čineći to kroz opskurno patronstvo američkom rvačkom timu.”
Ostatak kritike i konačan sud autora iste o ovom filmu pročitajte na blogu Movie Whisperer (Filmski šaptač)
